Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Μπήκε σιγά σιγά στο σκοτεινό δωμάτιο....



....πατώντας στις μύτες ....


οι ανάσες της έγιναν πιο γρήγορες
 τα μάγουλά της άρχισαν να καίγονται
 και το σώμα της απέκτησε ένα γνώριμο και ελαφρύ τρέμουλο....
με απαλές κινήσεις έπιασε με το ένα της χέρι απαλά
το χερούλι της μεσόπορτας.......
έκανε μια κίνηση να το γυρίσει μα σταμάτησε
...πόσα χρόνια είχε να μπει σε αυτό το σπίτι.....

λένε πως δεν κάνει να ξαναγυρίζεις σε ότι ανήκει στο παρελθόν
μα εκείνη ήξερε βαθιά μέσα της, πως δεν κινδυνεύει από τίποτα...
δεν κατάλαβε πόση ώρα στεκόταν εκεί στο σκοτάδι 
με το χέρι κολλημένο στο χερούλι
...γύρισε και έκανε να φύγει...
δεν θα ήταν 5-6 βήματα που έκανε και

...μα για στάσου...
να , να κάτι που συνήθιζε να κάνει όταν φοβόταν
...πάντα να κάνει απλά 5-6 βήματα πιο πέρα...
λες και αυτά τα 5-6 βήματα θα άλλαζαν κάτι
μα ποτέ τίποτε δεν είχε αλλάξει με αυτά
άλλωστε τι μπορείς να αλλάξεις κάνοντας 5-6 βηματισμούς?

όταν ξαφνικά άκουσε πάλι το τρίξιμο της πόρτας......
πάγωσε ολόκληρη
άρχισε να τρέμει περισσότερο
καθώς...

...μα για στάσου...
τι ήταν αυτό που την διαπερνούσε?

έμπαινε μέσα στο σώμα της
την έκανε να νιώθει μια ανακατωσούρα
της πείραζε τον εγκέφαλο
θολώνοντας της το μυαλό...

έπρεπε να τους είχε ακούσει 
όταν της έλεγαν να μην πάει ξανά σε εκείνο το σπίτι 
που όλοι δεν ήθελαν καν να ακούσουν
γύριζαν το κεφάλι τους από την άλλη καθώς περνούσαν από εκεί
...αλλά ήταν τόσο ξεροκέφαλη όταν έβαζε κάτι στο μυαλό της.....
άπειρες οι ιστορίες για εκείνο το σπίτι
για εκείνον τον άντρα που έμενε μόνος του εκεί μέσα 
και δεν είχε βγει ποτέ έξω από αυτό.....
κάτι είχαν πει κάποτε
για....

....μα για στάσου.....
από τότε οι τοίχοι του σπιτιού βάφτηκαν σε κόκκινο χρώμα.....
αλλά όλα τα υπόλοιπα το αναιρούσαν.....

έκλεισε τα μάτια της και αφουγκράστηκε τις συλλαβές
 που την περικύκλωσαν
όσο δεν καταλάβαινε, τόσο πιο πολύ πεισμάτωνε.
...
κι έτσι όπως είχε σφίξει τα χέρια της δυο γροθιές
τα σήκωσε ψηλά και μετά με μια απότομη κίνηση 
άνοιξε τις παλάμες της φωνάζοντας
 "δεν σε φοβάμαι...δεν σε φοβάμαι....δεν υπάρχεις καν"

...μα για στάσου....
μια ανατριχίλα της έκοψε την φωνή
καθώς ένιωσε δυο χέρια να της πιάνουν τα μαλλιά απαλά

έπιασε το πρόσωπό της με τα χέρια της
κλείνοντας τα μάτια της και έβγαλε ένα λυγμό
άρχισε να κλαίει.....
έκλαιγε για ώρα

μέχρι που συνειδητοποίησε ότι σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε
(και δεν είχε τσιγάρα...πωωωωωω)
κοίταξε γύρω της
δεν ήταν κανείς εκεί...
(χάθηκε να υπάρχει ένα περίπτερο πιο δίπλα?)

...μα για στάσου...
ποτέ κανείς δεν ήταν εκεί
πήγε να πάρει μια βαθιά ανάσα
αλλά δυσκολεύτηκε
ποτέ της δεν κατάφερε να πάρει μια μεγάλη μεγάλη ανάσα
...όλες μικρούλες και ασήμαντες ήταν...
(αχ και να'χα ένα τσιγάρο τώρα...να δεις τι ανάσα θα έπαιρνα...)

το μόνο που της έκοψε τις πολύτιμες ανάσες της
 ήταν η υφή των πλεγμένων κοτσίδων...
όταν ακούμπησε τα μαλλιά της
(και τον άδειο καπνό της...)

...μα για στάσου....
πάνε πολλά χρόνια από τότε που έπλεκε κοτσίδες τα μαλλιά της.......















(και πολύ ώρα που έμεινε από τσιγάρα βραδιάτικα.................)






Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

τυφώνας...



...ναι, ένας τυφώνας με σήκωσε ψηλά...μην το διαβάζεις με απορία...



ένας τυφώνας με σήκωσε ψηλά, με στριφογύρισε, 
με ζάλισε από τις σβούρες αλλά...
το βλέμμα μου ήταν αρκετά καθαρό...
είχα μια διαυγεια όταν με άφησε κάτω 
στην άκρη στο πεζούλι να παίζω με την παιδική μου εικόνα...

ναι, ήμουν μικρή, τότε που το σώμα μου έπερνε σχήμα 
και τα μαλλιά μου στριφτάρια μαύρα έφταναν μέχρι την μέση μου...
ήταν καλοκαίρι, το δέρμα μου είχε την γνώριμη σκούρα του απόχρωση....
κι εσύ πιο πέρα, να με κοιτάζεις....
όπως είσαι τώρα ήσουν, με το ίδιο χαμόγελο και βλέμμα...
σε κρυφοκοίταζα πολλές φορές 
αλλά συνέχισα να γελάω με το πόσο αστεία έμοιαζε η παιδική μου εικόνα....
ήρθε το βράδυ και ξάπλωσα στον καναπέ 
με τα πόδια μου μαζεμένα κούρνιασα
και προσπάθησα να ζωγραφίσω στο μπλοκ ζωγραφικής το γυμνό μου σώμα....
σε είδα που με κοίταζες από το παράθυρο

 και λίγο πιο πέρα εγώ....να σε παρατηρώ...την σκηνή
κοντά μαλλιά, μεγαλύτερη ηλικία από την τωρινή μου 
κατάλαβα τι πρόκειται να γίνει, αποχώρισα
...πήγα και κοιμήθηκα....
την άλλη μέρα σε είδα να μιλάς με μένα 
στο κορίτσι με τα μακριά μαύρα μαλλιά, 
να μου χαμογελάς και να βάζεις στο στόμα σου νερό 
να μου το δίνεις στο δικό μου στόμα...
αλλά δεν ήταν φιλί, ήταν δροσιά....
σε φώναξα και σου είπα "μα, τι κάνεις?
 αφού δεν γνωριζόσαστε πως της χαμογελάς, 
πως της δίνεις νερό? τι είναι όλα αυτά?"...

κοίταξα και την μανόλια που είχα φυτέψει παλιά...
τώρα ήταν τεράστια...
μα ήταν σάπια η μισή...
μου είπαν ότι χάλασε 
μα σκέφτηκα ότι προσπάθησαν αυτοί να την καταστρέψουν
 γιατί τους ενοχλούσε το ύψος
...λυπήθηκα τότε, πολύ... 
ένα τεράστιο δέντρο που έβλεπα εκείνη την στιγμή 
να ανοίγει τα λουλούδια του, να είναι μισό
...έλειπε το μισό του μέρος...
μα έδειχνε ότι θα ψηλώσει κι άλλο...

κάθησες δίπλα μου στο πεζούλι, 
χάιδεψες τα κοντά μου μαλλιά
 και μου είπες με το ίδιο χαμόγελο και με το ίδιο βλέμμα 
"μην κάνεις έτσι, θα σου εξηγήσω και θα καταλάβεις" 
και χαμογελούσες χαρούμενος και ήρεμος....
μου εξήγησες πως το βράδυ εμένα επισκέφτηκες
 στον καναπέ που είχα ξαπλώσει
 και μου είπες πως θα μου δείξεις πως να ζωγραφίζω τον εαυτό μου...
ζωγράφισες τα μακριά μου μαλλιά
 συνέχισες με το κορμί και τέλειωσες με τα μακριά μου πόδια...
έπειτα έσκυψες και με φίλησες ..

και έτσι όπως μου τα έλεγες όλα αυτά
...σ εμένα, με τα κοντά μαλλιά...
εγώ με τα μακριά μαλλιά ξάπλωσα πάνω στην αγκαλιά σου 
δεν είχα βάλει ακόμα τα ρούχα μου
και με χάιδευες και μου τα έλεγες όλα
...σ εμένα, με τα κοντά μαλλιά...
 ...με το ίδιο βλέμμα...
με το ίδιο ζεστό χαμόγελο....
και ήσουν χαρούμενος
ήμουν ολόκληρη
μικρή και μεγάλη
και δεν μπορούσα να καταλάβω...
 γιατί...μπερδεύτηκα πολύ εκείνη την ώρα...
και ακριβώς εκείνη την στιγμή ένιωσα εσένα να με ξυπνάς 
αγγίζοντας με....
τα ίδια ζεστά χέρια...
την ίδια στιγμή
...στο τώρα...
και είναι η πρώτη μέρα του χρόνου....
.
 και  νιώθω ήρεμη...
νιώθω καλά, νιώθω ευτυχισμένη....
νιώθω ολόκληρη
και θέλω να το γράψω
...γιατί ξέρω...
ξέρω ότι αυτό το χαμόγελο,
 αυτό το βλέμμα 
και αυτά τα ζεστά χέρια
 υπάρχουν δίπλα μου......

στο τότε
στο τώρα
στο μετά

χωρίς χρόνο

καλή χρονιά