Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

ραπόρτο γενεθλίων~ του issallos...αποπλέουμε!!!


στο χορό του ταξιδιού
για τα γενέθλια...
του issallos

η ίσαλος γραμμή χαράχτηκε...
με κοχύλια
....στο ξύλινο σκάφος

dance steps


slowly and steadly


σαλπάρουμε 

για την γιορτή!!!

one
and two
and three
and four



το σκάφος που είναι αγκυροβολημένο αρόδου, 
σαλπάρει με όλα τα πανιά ανοιχτά...

one
and two
and three
and four


βίρα την άγκυρα
μάϊνα τους κάβους...



one
and two
and three
and four

 ρότα του σκάφους 
είμαστε μαζί

a big step
and
  
me...in your arms~
ο προορισμός είσαι εσύ...
...γιορτάζεις!!!


η γοργόνα στο ακρόπλωρο φωνάζει
όρτσα τα πανιά

και ο κουμπάσος είναι ήδη πάνω στον χάρτη


έγινα  χάρτης ...
..............................................................................για σένα...

........για να με ταξιδεύεις~

είμαι ο χάρτης
είσαι το ταξίδι

μες το ταξίδι  θα χαθώ...

άγγιξε τον χάρτη του κορμιού μου

.......η αφή σου................
........................οδηγός σου~



"Με πόσους κόμβους πάμε καπετάνιο;"

~χρόνια πολλά~~




.

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

terrifying story Νο2 : τα δάχτυλά της παγωμένα άρχισαν να πατάνε τα κουμπιά....





.......του πληκτρολογίου μουδιασμένα...


ακόμα δεν είχε ξημερώσει μα μια ταχυπαλμία την έκανε να παγώσει μέσα στην μέση του καλοκαιριού, της ανατρίχιασε την πλάτη, κι άρπαξε το φόρεμα που πριν είχε πετάξει στο τραπέζι για να το ακουμπήσει επάνω της σαν σάλι....μήπως και καταφέρει να ζεστάνει το ολόγυμνο της σώμα που συνόδευε τα χέρια της, αυτή την στιγμή που τα μουδιασμένα δάχτυλά της πάταγαν τα πλήκτρα παγωμένα....τα είχε δει όλα....


ο ήχος της κουκουβάγιας...
...ήταν τρομαχτικός

οου οου
ουουουουυ 
 αουυουουυ
οου...
ουουουοου



είχε ακούσει πολλές φορές, για το στοιχειωμένο σπίτι στον βάλτο του δάσους...βγήκε από το σπίτι και άρχισε να κατευθύνεται προς τα εκεί, αλλά δεν έμοιαζε με δική της απόφαση...φαινόταν σαν υπνωτισμένη που ακολουθεί τις φωνές των πουλιών του βάλτου......


"...Monsters are real, and ghosts are real too. They live inside us, and sometimes, they win."



χώθηκε στο πρώτο άνοιγμα που βρήκε ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση και προσπέρασε τα τεράστια δέντρα, που τα κλαδιά τους είχαν τρομάξει και τον πιό ατρόμητο άντρα της πόλης...οι τεράστιες κατσαρίδες που κρυβώντουσαν ανάμεσα στα κλαδιά, ακούγονταν σαν τεράστια πουλιά που χτυπούν τα φτερά τους...ήξερε τι θα συναντήσει...της το είχε πει και εκείνη η μυστήρια γυναίκα που έλεγε για την ιστορία της σφαγής του δάσους...αυτές οι κατσαρίδες μόλις φτάσεις στην μέση του δάσους σε περυκυκλώνουν και σε αγκαλιάζουν με τα τεράστια φτερά τους, μα δεν σε σκοτώνουν οι ίδιες...σε σκοτώνει ο ήχος απο τα φτερά τους....

κανείς δεν είχε πλησιάσει για πολύ καιρό σε αυτόν τον τόπο εγκλήματος, που οι ήχοι ήταν πιο τρομαχτικοί και απο αυτά που θα συναντούσες.......


η σκοτεινή πλευρά της πόλης, ήταν το δάσος...
και ξαφνικά φωτίστηκε...


κοίταξε προσεκτικά να δει  από που προέρχεται το φώς
και την είδε...να την κοιτάει κατάματα...
μόλις είχε φτάσει στο στοιχειωμένο σπίτι........


το φως από το κερί έσβησε
και η βαριά κλειδαριά που έλεγε ο μύθος ότι κρατάει την πόρτα κλειστή
...δεν υπήρχε.....
μα δεν θα καθόταν να ασχοληθεί με αυτό...ήθελε να δει 
το εσωτερικό του στοιχειωμένου σπιτιού του βάλτου
...και ήξερε για πιο λόγο...

σίγουρα ο λόγος, δεν ήταν εκείνο το μεγάλο μπαρ που αντίκρισε μόλις μπήκε...
κοίταξε προσεκτικά τον λόγο που όλοι είχαν στρέψει την προσοχή απέναντί τους
και κανείς δεν έδινε σημασία στην τεράστια ξύλινη σκάλα που οδηγούσε απλά στο ταβάνι...
αυτό ήθελε να δει 
και όχι το παράξενο θέαμα που κοιτούσαν όλοι

μια κοπέλα ήταν ανεβασμένη σε μια αναποδογυρισμένη καρέκλα
 ισορροπούσε , πάνω στο ένα πόδι της καρέκλας....
μα αρνιόταν πεισματικά να τους κοιτάξει
κι αυτό είχε προκαλέσει την προσοχή όλων
μα αυτή συνέχιζε να κάθεται ακίνητη κάνοντας παράξενους ήχους...σήκωσε αργά αργά το χέρι της 
στο θαμπό φως της παλιάς λάμπας
που κρέμονταν από πάνω της...
φάνηκε να κρατάει ένα γκρίζο φτερό στο χέρι της
φύσηξε επάνω στο φτερό
απαλά απαλά
το φτερό αναδεύτηκε
και ακούστηκε
από αυτό ξανά
ο τρομαχτικός ήχος της κουκουβάγιας




οου οου
ουουουουυ 
 αουυουουυ
οου...
ουουουοου





 έστρεψε το βλέμμα της από το κορίτσι στην καρέκλα και περνώντας ανάμεσά τους άρχισε να ανεβαίνει την σκάλα που οδηγούσε απλά στο ταβάνι...μα ευτυχώς...όλοι ήταν απασχολημένοι με το κορίτσι στην καρέκλα...αυτό ήταν κάτι που το σχεδίασε στο μυαλό της από την πρώτη φορά που  αντίκρισε το θέαμα της καρέκλας...με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να κινηθεί πολύ πιο άνετα...αυτό είχε  μέσα στο μυαλό της...τα βήματά της αργά και σταθερά ...την κοίταξαν για λίγο αλλά το βλέμμα τους κατευθύνθηκε πάλι εκεί που έπρεπε...παρατηρώντας τους χαμένους σε λάθος κατεύθυνση, πέρασε σχεδόν αθόρυβα μπροστά τους και ανέβηκε την σκάλα...τον κίνδυνο τον έβλεπαν στο κορίτσι της καρέκλας και αυτό τους είχε αποσυντονίσει....ο στόχος επετεύχθη...

πέρασε αθόρυβα μέσα από το ταβάνι, εκεί υπήρχε το δωμάτιο που ήξερε...άρχισε να χαϊδεύει τους τοίχους...μόνο με σκοτεινό μέρος δεν έμοιαζε και εκείνη η ιστορία για την σφαγή του δάσους μόνο άγνωστη δεν της φαινόταν...αυτό δεν το ήξερε κανένας...

έστρωσε τα χειροποίητα χαλιά -που ήταν ακουμπισμένα στην άκρη του τοίχου από την προηγούμενη φορά- πάνω στο κρεβάτι, με την μυρωδιά του σαπουνιού πάνω τους...να μην έχει φύγει καθόλου...μύρισε ο τόπος σαπούνι καθώς τα ξεδίπλωνε πάνω στο κρεβάτι...έκανε στην άκρη την κουρτίνα αργά αργά...ήξερε ότι είχε έρθει η κατάλληλη ώρα και έκρυψε το φόρεμά της πίσω από το κρεβάτι....έπιασε  τα φτερά και έκανε μια  νωχελική κίνηση  για να διαλέξει ποια θα πάρει...
είχε φτάσει πάλι η μεγάλη ώρα...
που οι ήχοι θα γινόντουσαν τρομαχτικοί 
.......

το χτύπημα των φτερών της, θα προκαλούσε την έναρξη της σφαγής...

ανυπομονούσε να περικυκλώσει ξανά
 και να αγκάλιασει με τα τεράστια φτερά της...
μα δεν θα σκότωνε η ίδια...
αλλά ο ήχος τους!!!

ο ήχος των φτερών σε λίγο θα ξεκινούσε...

άρχισε να λέει ξανά τα λόγια

"...Monsters are real, and ghosts are real too. They live inside us, and sometimes, they win."

το σήμα της έναρξης
μόλις είχε δοθεί

ένας ήχος ακούστηκε πάλι

 οου οου
ουουουουυ 
 αουυουουυ
οου...
ουουουοου


ο ήχος της κουκουβάγιας...
...ήταν τρομαχτικός

είχε βρει τον παραλήπτη 

........και το ήξερε.........




όταν θα ακούσετε ξανά 
τον ήχο της κουκουβάγιας
...τώρα πια θα γνωρίζετε...

κάποιος ετοιμάζεται να φορέσει τα φτερά του
 στο σκοτεινό δωμάτιο...





Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

γέμισε ο τόπος ξαφνικά......

........κορδέλες......


που σου έβαλαν με το έτσι θέλω  
σαν πρωτοείδες το φως της γέννησης...

άρχισες να περί πλανιέσαι σε ένα δάσος μαγικό
με καλά δεμένη την  κόκκινη κορδέλα που σου είχαν φορέσει

ξαφνικά ένιωσες την κορδέλα σου να χαλαρώνει
σαν αντίκρυσες άγρια θηρία μεταμορφωμένα


η κορδέλα σου έμοιαζε κορδέλα δώρου
μα τα δικά σου μάτια δεν είδαν το κουτί


τότε πήρες τις κορδέλες που κουβάλαγες 
έφτιαξες περίτεχνα δεμένους φιόγκους

μα ξαφνικά σε πάγωσε ο κρύος αέρας
που  φύσαγε τις κορδέλες σου για να τις κάνει δικές του

ένιωσες τον ήχο της καρδιάς σου να σε ξεκουφαίνει
ξαφνικά να χάνεται

 να στάζει  κόκκινο χρώμα
 αναρωτήθηκες αν τελικά λερώνουν οι κορδέλες


ή αν φυλακίζουν
όσους τις φορούν

 τότε ήταν που πέρασες την κόκκινη πόρτα
που είχε επάνω της αριθμό

 έβαψες κόκκινο το πρόσωπο από τον πόθο 
κι ας σου δημιούργησε το χρώμα της ντροπής στα μάγουλα

έκανες τον πόθο κορδέλα τυλιγμένη στο χέρι της καρδιάς σου
 πάλι ακούστηκαν οι χτύποι που είχαν πεθάνει προ πολλού

ένιωσες θηλυκό και γυναίκα που ποθούσε να ζήσει
και πάλεψες με ότι σου στεκόταν εμπόδιο


 έπειτα χάραξες κορδέλες κόκκινες στον ουρανό
περιτυλίγοντας τον σαν κορδέλα παραδομένη  στο όνειρο




 άγγιξες στο σώμα σου στην παράδοσή του 
κι αποφάσισες να εμπιστευτείς ολοκληρωτικά

να νιώσεις τα χρώματα όπως είναι 
 ...σε γέμισε μια πολύχρωμη αγκαλιά...

ρώτησες τον ουρανό αν κάνεις το σωστό
κι εκείνος σου είπε


"απλά κοίτα τις πολύχρωμες κορδέλες
  εμπιστεύσου τες
στήθηκαν για την γιορτή
στο γαϊτανάκι του έρωτα
 απαλά τυλιγμένες γεμίζοντας με χρώματα...
την χαρά της αγάπης"