Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

terrifying story Νο2 : τα δάχτυλά της παγωμένα άρχισαν να πατάνε τα κουμπιά....





.......του πληκτρολογίου μουδιασμένα...


ακόμα δεν είχε ξημερώσει μα μια ταχυπαλμία την έκανε να παγώσει μέσα στην μέση του καλοκαιριού, της ανατρίχιασε την πλάτη, κι άρπαξε το φόρεμα που πριν είχε πετάξει στο τραπέζι για να το ακουμπήσει επάνω της σαν σάλι....μήπως και καταφέρει να ζεστάνει το ολόγυμνο της σώμα που συνόδευε τα χέρια της, αυτή την στιγμή που τα μουδιασμένα δάχτυλά της πάταγαν τα πλήκτρα παγωμένα....τα είχε δει όλα....


ο ήχος της κουκουβάγιας...
...ήταν τρομαχτικός

οου οου
ουουουουυ 
 αουυουουυ
οου...
ουουουοου



είχε ακούσει πολλές φορές, για το στοιχειωμένο σπίτι στον βάλτο του δάσους...βγήκε από το σπίτι και άρχισε να κατευθύνεται προς τα εκεί, αλλά δεν έμοιαζε με δική της απόφαση...φαινόταν σαν υπνωτισμένη που ακολουθεί τις φωνές των πουλιών του βάλτου......


"...Monsters are real, and ghosts are real too. They live inside us, and sometimes, they win."



χώθηκε στο πρώτο άνοιγμα που βρήκε ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση και προσπέρασε τα τεράστια δέντρα, που τα κλαδιά τους είχαν τρομάξει και τον πιό ατρόμητο άντρα της πόλης...οι τεράστιες κατσαρίδες που κρυβώντουσαν ανάμεσα στα κλαδιά, ακούγονταν σαν τεράστια πουλιά που χτυπούν τα φτερά τους...ήξερε τι θα συναντήσει...της το είχε πει και εκείνη η μυστήρια γυναίκα που έλεγε για την ιστορία της σφαγής του δάσους...αυτές οι κατσαρίδες μόλις φτάσεις στην μέση του δάσους σε περυκυκλώνουν και σε αγκαλιάζουν με τα τεράστια φτερά τους, μα δεν σε σκοτώνουν οι ίδιες...σε σκοτώνει ο ήχος απο τα φτερά τους....

κανείς δεν είχε πλησιάσει για πολύ καιρό σε αυτόν τον τόπο εγκλήματος, που οι ήχοι ήταν πιο τρομαχτικοί και απο αυτά που θα συναντούσες.......


η σκοτεινή πλευρά της πόλης, ήταν το δάσος...
και ξαφνικά φωτίστηκε...


κοίταξε προσεκτικά να δει  από που προέρχεται το φώς
και την είδε...να την κοιτάει κατάματα...
μόλις είχε φτάσει στο στοιχειωμένο σπίτι........


το φως από το κερί έσβησε
και η βαριά κλειδαριά που έλεγε ο μύθος ότι κρατάει την πόρτα κλειστή
...δεν υπήρχε.....
μα δεν θα καθόταν να ασχοληθεί με αυτό...ήθελε να δει 
το εσωτερικό του στοιχειωμένου σπιτιού του βάλτου
...και ήξερε για πιο λόγο...

σίγουρα ο λόγος, δεν ήταν εκείνο το μεγάλο μπαρ που αντίκρισε μόλις μπήκε...
κοίταξε προσεκτικά τον λόγο που όλοι είχαν στρέψει την προσοχή απέναντί τους
και κανείς δεν έδινε σημασία στην τεράστια ξύλινη σκάλα που οδηγούσε απλά στο ταβάνι...
αυτό ήθελε να δει 
και όχι το παράξενο θέαμα που κοιτούσαν όλοι

μια κοπέλα ήταν ανεβασμένη σε μια αναποδογυρισμένη καρέκλα
 ισορροπούσε , πάνω στο ένα πόδι της καρέκλας....
μα αρνιόταν πεισματικά να τους κοιτάξει
κι αυτό είχε προκαλέσει την προσοχή όλων
μα αυτή συνέχιζε να κάθεται ακίνητη κάνοντας παράξενους ήχους...σήκωσε αργά αργά το χέρι της 
στο θαμπό φως της παλιάς λάμπας
που κρέμονταν από πάνω της...
φάνηκε να κρατάει ένα γκρίζο φτερό στο χέρι της
φύσηξε επάνω στο φτερό
απαλά απαλά
το φτερό αναδεύτηκε
και ακούστηκε
από αυτό ξανά
ο τρομαχτικός ήχος της κουκουβάγιας




οου οου
ουουουουυ 
 αουυουουυ
οου...
ουουουοου





 έστρεψε το βλέμμα της από το κορίτσι στην καρέκλα και περνώντας ανάμεσά τους άρχισε να ανεβαίνει την σκάλα που οδηγούσε απλά στο ταβάνι...μα ευτυχώς...όλοι ήταν απασχολημένοι με το κορίτσι στην καρέκλα...αυτό ήταν κάτι που το σχεδίασε στο μυαλό της από την πρώτη φορά που  αντίκρισε το θέαμα της καρέκλας...με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να κινηθεί πολύ πιο άνετα...αυτό είχε  μέσα στο μυαλό της...τα βήματά της αργά και σταθερά ...την κοίταξαν για λίγο αλλά το βλέμμα τους κατευθύνθηκε πάλι εκεί που έπρεπε...παρατηρώντας τους χαμένους σε λάθος κατεύθυνση, πέρασε σχεδόν αθόρυβα μπροστά τους και ανέβηκε την σκάλα...τον κίνδυνο τον έβλεπαν στο κορίτσι της καρέκλας και αυτό τους είχε αποσυντονίσει....ο στόχος επετεύχθη...

πέρασε αθόρυβα μέσα από το ταβάνι, εκεί υπήρχε το δωμάτιο που ήξερε...άρχισε να χαϊδεύει τους τοίχους...μόνο με σκοτεινό μέρος δεν έμοιαζε και εκείνη η ιστορία για την σφαγή του δάσους μόνο άγνωστη δεν της φαινόταν...αυτό δεν το ήξερε κανένας...

έστρωσε τα χειροποίητα χαλιά -που ήταν ακουμπισμένα στην άκρη του τοίχου από την προηγούμενη φορά- πάνω στο κρεβάτι, με την μυρωδιά του σαπουνιού πάνω τους...να μην έχει φύγει καθόλου...μύρισε ο τόπος σαπούνι καθώς τα ξεδίπλωνε πάνω στο κρεβάτι...έκανε στην άκρη την κουρτίνα αργά αργά...ήξερε ότι είχε έρθει η κατάλληλη ώρα και έκρυψε το φόρεμά της πίσω από το κρεβάτι....έπιασε  τα φτερά και έκανε μια  νωχελική κίνηση  για να διαλέξει ποια θα πάρει...
είχε φτάσει πάλι η μεγάλη ώρα...
που οι ήχοι θα γινόντουσαν τρομαχτικοί 
.......

το χτύπημα των φτερών της, θα προκαλούσε την έναρξη της σφαγής...

ανυπομονούσε να περικυκλώσει ξανά
 και να αγκάλιασει με τα τεράστια φτερά της...
μα δεν θα σκότωνε η ίδια...
αλλά ο ήχος τους!!!

ο ήχος των φτερών σε λίγο θα ξεκινούσε...

άρχισε να λέει ξανά τα λόγια

"...Monsters are real, and ghosts are real too. They live inside us, and sometimes, they win."

το σήμα της έναρξης
μόλις είχε δοθεί

ένας ήχος ακούστηκε πάλι

 οου οου
ουουουουυ 
 αουυουουυ
οου...
ουουουοου


ο ήχος της κουκουβάγιας...
...ήταν τρομαχτικός

είχε βρει τον παραλήπτη 

........και το ήξερε.........




όταν θα ακούσετε ξανά 
τον ήχο της κουκουβάγιας
...τώρα πια θα γνωρίζετε...

κάποιος ετοιμάζεται να φορέσει τα φτερά του
 στο σκοτεινό δωμάτιο...





6 σχόλια:

  1. μα πως τα σκέφτηκες όλα αυτά διαπιστώνω ότι έχεις συγγραφικό ταλέντο ειδικά για ιστορίες μυστηρίου αν και δεν είμαι και το πιο σχετικό άτομο για αυτά...
    δεν συμπαθούσα ποτέ τους ήχους της κουκουβάγιας αλλά αυτή στο βιντεάκι μου άρεσε η φατσούλα της...
    καλό απόγευμα!

    υ.γ. ίσως θα έπρεπε να την συνεχίσεις την ιστορία ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δεν θα το έλεγα συγγραφικό ταλέντο (άσε μην σηκώσουν οι συγγραφείς καμιά παντόφλα και μας κοπανήσουν χαχαχχα) αλλά.....πλούσια φαντασία ναι!!! περίεργα "σενάρια" στο κεφάλι μου και για τα πιο απλά πράγματα, πάλι ναι!!!

    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μελισσάκι μου
    αν το ξενύχτι και η ζέστη δεν παίζει άσχημα παιχνίδια
    με την φαντασία σου τότε σε βλέπω να μεταμορφώνεσαι
    σε τεράστια φονική μηχανή κι όποιον πάρει ο χάρος!!
    χαχαχα
    Πολύ μου άρεσε αυτό που έγραψες
    αν το έβαζα στο ανατομικό μου τραπέζι θα έλεγα πως
    μια φοβισμένη γυναίκα κάποια ζεστή βραδιά βρίσκει
    το κουράγιο να σηκώσει ψηλά το κορμί της πάνω
    από όλους κι από όλα , ανάταση είναι η σκάλα που ανεβαίνει κι αλίμονο στα εμπόδια
    της ζωής της !!

    Kαλημέρα Μελισσάκι
    πολλά φιλιά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καλό αυτό με την φονική μηχανή...λες να είναι η κρυμμένη τάση μου για φόνους??????? το'χω σου λέω χαχαχαχαχα αυτή η γυναίκα είναι τόσο φοβισμένη όσο και ο...περίμενε να σκεφτώ...ο Χόπκινς μου έρχεται στο μυαλό χαχαχαχ όπου ταινία τρόμου, αυτός πρωταγωνιστεί!!! ο Χάνιμπαλ Λέκτερ στην Σιωπή των αμνών μου ήρθε τώρα στο κεφάλι...
    αλλά μου άρεσε και η δική σου οπτική!!!

    καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Melissalli~~~~!!!!
    Nομιζω πως η ζεστη σε ταλαιπωρει ....και βρηκες τροπο να την εξοντωσεις......!!!!
    Ε !!!Οσο ναναι ενα θριλερ εχει παγερη ατμοσφαιρα.....μπρρρρρρρ

    καταπληκτικη αναρτηση !!!!

    κι αλλο!!! κι αλλο !!!κι αλλο !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. :-)) εδώ που τα λέμε η τόση ζέστη εξαντλιτική είναι...σαν να είσαι στην έρημο και έχεις μείνει απο νερό και σέρνεσαι να βρείς την λακούβα με την σταγόνα χαχαχχα να, τέτοια σκέφτομαι και μου βγαίνουν τρομακτικές ιστορίες στο κεφάλι

    ~φιλί~~δροσερό~~~

    υγ ξέρω...μόλις το διαβάσεις θα μου δώσεις ενα ποτήρι με νερό χαχαχαχχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εδώ είναι ένας κήπος που μπορούμε να βάλουμε όλοι τα σποράκια μας...
Aς αφεθούμε σε ότι γλυκαίνει τις αισθήσεις μας (άσχετο) :P
NAiiiiiiiii, είμαστε ανήσυχα μελισσάκια και εδώ είναι ένας μελισσόκηπος!!!
Aς ζουζουνίσουμε λοιπόν παρέα.........BbZzzzJjjjjjjjjj BbZzzzJjjjjjjjjj
BbZzjjjjjjjjjjjjjjjjjjj

σσσστ μυστικό...αυτός ο κήπος ανήκει σε μια μέλισσα...την melissalli~

και η melissalli είπε :

" επειδή σου χαμογελάω, τι νομίζεις?
οτι είμαι ακίνδυνη???

είμαι μια μέλισσα εγώ...άμα με ενοχλήσεις σε τσιμπάω

τσιιιιν ...πάρτα άρρωστη(ε) που θα μου πείς:
μίλα, γέλα, κοίτα δεξιά, κοίτα αριστερά, σήκω, κάτσε

άσε με ..που θα κάνω και την μαριονέτα..

άδειασέ μου την γωνιά να φτύσω τον κόρφο μου, με την ησυχία μου...

φτού φτού φτού
φτού
φτού φτού
φτού φτου φτου....
φτού φτού φτού φτού φτού "

αυτά είπε η melissalli

Aντε..βάλε ένα σποράκι, λέω εγώ........να δω τι θα καταλάβεις..